Gruntowa pompa ciepła umożliwia eksploatację gruntu jako źródła ciepła, poprzez trzy obiegi, idealnie współpracujące ze sobą.

Solanka - mieszanina wody i nieszkodliwej dla środowiska substancji niezamarzającej - krąży w długich rurach z tworzywa sztucznego, które są zakopane w ziemi. Energia zakumulowana w gruncie przekazywana jest do obiegu solankowego.

Poprzez parownik (1), wymiennik ciepła znajdujący się w pompie, solanka oddaje ciepło czynnikowi chłodniczemu cyrkulującemu w pompie. W tym miejscu rozpoczyna się drugi obieg. Czynnik chłodniczy zostaje ogrzany, wrze, paruje i opuszcza parownik pod postacią gazu. Czynnik chłodniczy w postaci gazowej jest zasysany przez sprężarkę (2), która stanowi centralny element pompy ciepła marki Junkers. Następuje sprężenie czynnika pod dużym ciśnieniem, co wiąże się z jeszcze silniejszym jego ogrzaniem. Dodatkowo, energia napędowa sprężarki jest przekształcana w ciepło i przechodzi do czynnika chłodniczego.

Bardzo gorący, znajdujący się pod ciśnieniem czynnik chłodniczy oddaje swoje ciepło w skraplaczu (3), za pośrednictwem wymiennika ciepła do obiegu wody grzewczej. Medium nośnika ciepła ma niższą temperaturę niż para, która skrapla się a ciepło skraplania przechodzi na medium nośnika ciepła. Czynnik chłodniczy ponownie przechodzi w stan ciekły.

Ciekły czynnik chłodniczy przepływa przez zawór rozprężny (4) z powrotem do parownika, zamykając obieg.

Przeźroczystej pokrywy – wykonanej ze szkła hartowanego o niskiej zawartości tlenku żelaza, które charakteryzuje się wysoką przepuszczalnością promieni słonecznych.

Absorbera – to główny element kolektora słonecznego; czarna powierzchnia, która w zależności od producenta pokryta jest związkami aluminium, bądź czarnego chromu, tlenku tytanu i krzemu. Sama płyta powierzchni powinna być wykonana z metalu dobrze przewodzącego ciepło. Najczęściej jest to miedź. Do płyty absorbera przylutowane są rurki miedziane o niewielkim przekroju, przez które przepływa czynnik grzewczy.

Izolacji i obudowy – służy temu, by kolektor nie oddawał zgromadzonego ciepła. Całość mieści się w obudowie kolektora (najczęściej aluminium - tutaj lżejsze i bardziej odporne włókno szklane), która powinna być szczelna. Jako izolator stosuje się głównie wełnę mineralną lub piankę poliuretanową;

Promienie słoneczne padają na powierzchnię kolektora i zostają wchłonięte przez czarny absorber. Zamieniane są na ciepło, które nagrzewa znajdującą się w rurkach niezamarzającą ciecz. Ta z kolei odprowadza je do wymiennika ciepła (może być to do zbiornik ciepłej wody, bądź centralnego ogrzewania). Kompletne słoneczne urządzenie grzewcze zawiera jeszcze zbiornik, regulator elektroniczny, naczynie zbiorcze, pompę obiegową oraz cały szereg innego niezbędnego wyposażenia.

Na rynku dostępnych jest kilka rodzajów kolektorów, zróżnicowanych pod względem konstrukcji. Najbardziej rozpowszechnione i najlepiej znane są płaskie kolektory, zwane też płytowymi. Swoją nazwę zawdzięczają kształtowi nie tyle kolektora, co absorbera. Płaskie kolektory pozwalają w prosty i efektywny sposób pozyskiwać energię słoneczną. Używa się ich w instalacjach przygotowania ciepłej wody użytkowej, w rolnictwie, a także do ogrzewania pomieszczeń, ich wentylowania i uzdatniania w nich powietrza itp.